خدايا
دير گاهيست که دلتنگی مرا سوی خويش ميخواند
وجودم را حبس کرده
نميدانم در اندرون من دلخسته کيست
هر روز كه ميگذرد
گويی احساس ميكنم يه قدم به بهت نزديك ميشم
باشد که ...
ای کاش ميشد ...
سرنوشت را
از سر نوشت
من گناهي نکردهام
آخر هم نميدانم به جرم کدام گناه ناکرده
مرا از بهار
تا به بد آب وهواترين نواحي تنهايي
تبعيد ميکنيد
مرا که ميشناسيد ...
نه آسمان بخت سپيد
کبوتري را تيره کردهام
و نه آشيانه گنجشکي را
به شيطنت نشانه رفتهام
ولي دانم
سرگذشت من به زهر لحظه هاي تلخ آلوده است
خدايا
در سينهام چيزی سنگينی میکند
من از اين همه غربت و غروب ميترسم
بگذار بروم ...
اگر قرار است کسي تا هميشهی نيامدن برود
بگذار من بروم
ميروم بیآنکه حتي نگاهي به پشت سر بياندازم
بي آنکه حتي لحظه اي درنگ کنم
نگران نباش
طوري ميروم که حتي ابرهای خوابزدهي باران
گريان نشوند
حتي مراقبم که باد
راه خانهی خاطراتمان را
از رد پاي آه من پيدا نکند
روزگار را چه ديده اي
شايد روزي بفهمد...
ای شمع آهسته بسوز