عشق آمد  و  دردم از جان گریخت                

 

 

 

خود در آن دم که به خواب می رفتم

 

 

 

آغاز از پایان آغاز شد.

 

 

 

تقدیر من است این همه ، یا سرنوشت توست

 

 

 

یا لعنتی است جاودانه ؟

 

 

 

که این فروکش درد

 

 

 

خود انگیزه ی دردی دیگر بود.

 

 

 

هنگامی به آزادی عشق اعتراف می کردی

 

 

 

که جنازه ی محبوس را

 

 

 

از زندان می بردند.

 

 

 

نگاه کن ، ای !

 

 

 

نگاه کن که چگونه

 

 

 

فریاد خشم من از نگاه ام شعله می کشد

 

 

 

چنان که پنداری

 

 

 

تندیسی عظیم

 

 

 

با ریه های پولادین خویش

 

 

 

نفس میکشد ...